Sessizliğin İçindeki Çığlık

Bir gün, kalabalığın ortasında dururken fark ettim: sesler birbirine karışıyor, ama hakikatin sesi kayboluyordu. İnsan, kendi içindeki sessizliği duymadan dışarıdaki gürültüyü anlamaz. O sessizlik, aslında bir çığlıktır; kalbin en derin köşesinden yükselen, ama dudaklara varmayan bir nida.

Hayat, bize her gün yeni bir imtihan sunuyor. Kimi zaman bir dostun gülüşünde, kimi zaman bir yabancının bakışında saklıdır bu imtihan. Ve biz, çoğu kez fark etmeden geçip gideriz yanından. Oysa her an, bize “kendini bil” diye fısıldar.

İnsanın en büyük yolculuğu, kendi içine yaptığı yolculuktur. Dışarıda aradığımız huzur, içeride saklıdır. Bir dua gibi, bir şiir gibi, bir sır gibi… Ve belki de bütün mesele, bu sırrı çözmeye cesaret edebilmektir.