Kırık Bir Geceye Ağıt

Geceyi ikiye böldüm bugün,

Bir yarısı senin sessizligin,

Diğer yarısı içimde büyüyen o paslı çığlık.

Sanki biri kalbimi duvara çivilemiş,

Her nabzımda biraz daha sökülüyor etim.

Ağlamak istesem, gözlerim bile küsmüş bana

Yaşlarımın bile gitmeye mecali yok artık.

Bir fotoğraf gibi duruyor hayat:

Solmuş, kenarları yanık,

Ortasında ben…

Ve yüzümde kimseye anlatamadığım bir keder haritası.

Sana söyleyemediklerim boğazımda düğüm değil,

Resmen bir enkaz.

Konuşsam yıkılacak,

Susarsam altında kalacağım.

Gecenin karanlığı bile acıma dayanamadı,

Birazını aldı, birazını geri bıraktı.

Ben hâlâ aynı yerdeyim:

Yarım bir nefes,

Eksik bir insan,

Tam bir yangın.

Ve biliyorum…

Kimse duymayacak bu çığlığı.

Ama yine de yazıyorum,

Belki bir gün biri okur da

“Bu acı benim de içimden geçiyor” der.

Belki o zaman,

Bir parçam daha ölmekten vazgeçer.